Wie met een foodtruck aan de slag wil in België, komt al snel voor een belangrijke horde te staan: vergunningen. Anders dan bij een vaste horecazaak is er geen uniforme regeling die overal in het land geldt. Elke gemeente bepaalt zelf welke voorwaarden ze oplegt, waar je mag staan en hoeveel je daarvoor betaalt. Dat maakt het voor beginnende foodtruckuitbaters vaak een hele zoektocht.
Waarom er geen standaardvergunning bestaat
In tegenstelling tot bijvoorbeeld een uitbatingsvergunning voor een café, wordt de organisatie van ambulante handel op de openbare weg overgelaten aan het lokale bestuur. Dat betekent dat je in Antwerpen andere regels volgt dan in Gent, Leuven of een kleinere gemeente op het platteland. Sommige steden werken met een centraal loket en digitale aanvraagformulieren, andere gemeenten vragen nog altijd een fysiek bezoek aan de dienst lokale economie of middenstand.
Welke vergunningen komen meestal terug?
Hoewel de details verschillen, zie je in bijna elke gemeente dezelfde bouwstenen terugkomen:
- Machtiging ambulante activiteiten – een federale vergunning die je nodig hebt om producten te verkopen buiten een vaste locatie.
- Standplaatsvergunning of innamevergunning – toestemming van de gemeente om op een specifieke openbare plek te staan, vaak gekoppeld aan een concessie of retributie.
- FAVV-registratie – verplicht voor iedereen die voeding bereidt of verkoopt, ongeacht de gemeente waar je actief bent.
- Verzekering burgerlijke aansprakelijkheid – niet overal wettelijk verplicht, maar veel gemeenten eisen een bewijs voor ze een standplaats toekennen.
Vaste standplaats versus events
Een groot verschil zit in het type activiteit. Wil je permanent op een vaste plek staan, bijvoorbeeld op een marktplein of een industrieterrein, dan gaat het meestal om een langlopende concessie die via een openbare oproep of loting wordt toegewezen. Wil je vooral op festivals, kermissen of bedrijfsevenementen staan, dan volstaat vaak een eenmalige toelating per evenement, aangevraagd bij de organisator én de gemeente waar het evenement plaatsvindt.
Voorbeelden van verschillen tussen gemeenten
In steden als Gent en Antwerpen bestaat een specifiek foodtruckbeleid met aangeduide zones en een online aanvraagsysteem. Kleinere gemeenten werken vaker via een eenvoudig aanvraagformulier dat je per post of e-mail indient, waarna de gemeenteraad of het schepencollege beslist. Sommige gemeenten hanteren quota: er mogen bijvoorbeeld maximaal drie foodtrucks tegelijk actief zijn op hun grondgebied, wat de concurrentie en wachttijden beïnvloedt.
Praktische tips om tijd te besparen
- Neem vroeg contact op met de dienst lokale economie van de gemeente waar je wilt staan – regels wijzigen regelmatig.
- Vraag na of er een centraal foodtruckreglement bestaat, zodat je niet elke keer opnieuw hoeft te onderhandelen.
- Verzamel al je documenten (FAVV-registratie, verzekering, machtiging ambulante handel) vooraf, zodat je snel kan reageren op een oproep tot kandidaten.
- Informeer naar de kostprijs: sommige gemeenten werken met een vaste retributie per dag, andere met een jaarlijkse concessievergoeding.
Besluit
Een foodtruck starten is aantrekkelijk door de flexibiliteit, maar die vrijheid brengt ook administratieve verantwoordelijkheid met zich mee. Omdat elke gemeente haar eigen spelregels hanteert, loont het om per locatie grondig onderzoek te doen voor je een standplaats aanvraagt. Wie zich goed voorbereidt, vermijdt boetes, wachttijden en teleurstellingen, en kan zich volledig focussen op wat echt telt: lekker eten serveren aan een enthousiast publiek.
Foto: Arnie Papp via Pexels
